Зошто и кога жените одлучуваат да заминат од еден маж и да се посветат на друг? Кој е виновен и како дошло до ваква ситуација? Можеби оваа приказна ќе ви помогне да сфатите.

Татко: „Жената сине оди во туѓи машки раце кога твоето срце е далеку од неа, кога ти молчиш со твоите очи и не ја милуваш со твоите раце и душа. Кога се чини дека оди со тебе, но не се сеќава на себе.“

Син: „Ако ја сакам, тато? Нели е доволно?“

Татко: „Не е доволно, дете. Не ја оставајте својата жена долго во кревет сама! Не дозволувај друг да ти го топли местото и ти никогаш нема сам да легнеш, а рацете и срцето ќе ти бидат полни кога ќе се вратиш дома. Љубовта сине, целата е оган и жар! Ако не ја загреваш замрзнува и повеќе не е исто, ноќе само спие во креветот покрај тебе.“

Син: „А како се загрева љубовта тато?“

Татко: „Со убав збор сине, со грижа. Кога ќе ѝ ја пофалиш облеката и она што го сервирала на маса. Кога ќе ја забележиш тагата во насмевката и ќе ја смириш. Треба да гледаш и да видиш, треба да слушаш и да слушнеш. Да ѝ го подариш времето.

Твојот збор нека биде машки, што и да и кажеш, не дозволувај да се случи на два дела, но не ѝ ја туркај шапката од глава. Тврдоглавата љубов не трае. Товарот со двајца е полесен за носење, затоа во животот одат две лица. Женското срце сине не е како машкото.

Мажите носат Севда во градите за цел живот, како првата веќе не сакаме! И втората и третата да ни го стоплат креветот, како првата љубов втора немаме!

Жената сине, страда долго време, многу сака, но ако долго време не ти светат очите пред неа, таа исчезнува, нејзиното срце оди по друга светулка да бара топлина!“